Ser­ce ludzkie jest jak lód na rze­ce- jeśli po­jawi się na nim ja­kaś ry­sa, wówczas mo­men­talnie roz­pa­da się na mi­lion ka­wałków, cze­go nie da się nap­ra­wić, od­bu­dować, dla­tego każde blis­kie nam ser­ca na­leży pielęgnować!

Gdy zra­nisz ko­muś ser­ce...i na twoim zos­tają blizny...

Po każdej ra­nie po­zos­ta­je bliz­na. Naj­większa po tej za­danej słowami...

Bliz­ny - ma­pa naszej duszy.

Ser­ce nie ma zmar­szczek – zaw­sze go­towe na miłość Tyl­ko te bliz­ny… cza­sem coś blokują…

Za­dając ser­cu ranę, bliznę po­zos­ta­wiasz na duszy.

Każdy ból tworzy w naszym ser­cu ranę, którą z cza­sem uda­je nam się załatać, ale zaw­sze zos­ta­je bliz­na.. bliz­na która może zacząć krwa­wić na nowo.

Za każdym ra­zem, kiedy wal­czysz, bliz­ny się za­goją, ale nig­dy nie znikną.

Co mnie nie za­bije, to zos­ta­wi bliznę. A bliz­na przy­pom­ni, że jed­nak dałam radę...

Bliz­na jest pew­ne­go rodza­ju in­tymnością. Bez znacze­nia czy na ciele, czy na duszy. Jed­nej i dru­giej dot­knie tyl­ko naj­bliższa osoba.

Bo bliz­ny, nieważne w ja­kim miej­scu, przy­pomi­nają ko­go dotyczą.

Czas leczy ra­ny, ale i pielęgnu­je blizny.