Lus­tro nie od­bi­ja wi­zerun­ku- od­bi­ja nasze o nim wyobrażenie...

To nie wygląd, nie cha­rak­ter, ani wi­zeru­nek - to czy­nami pra­cujesz na szacunek.

Życie to płacz, płacz to łzy, łzy to krop­le, krop­le to deszcz... A w płaczu jak w deszczu, kiedyś w końcu wyj­rzy słońce...

Chcąc zys­kać sza­cunek wszys­tkich ludzi, to jak próbo­wać złapać wszys­tkie krop­le deszczu.

Szczęście jest jak deszcz. Gdy spad­nie na nas ulewą nie wiemy co z nim zro­bić, zaś gdy go nie ma marniejemy...

Deszcz myśli nie zaw­sze tworzy kształtne kałuże.

Są dni, że na­wet deszcz gra piosenkę szczęścia.

Is­tnieje ktoś, kto jak tęcza pod­czas deszczu na­daje bar­wy mo­jej sza­rej codzien­ności, lecz jest równie nieu­chwyt­ny. Mi­mo to, lu­bię tęczę.

Krop­le deszczu na szy­bie są jak łzy w oku, za­mazują nam wi­dok na świat.

Na­wet naj­większa pa­rasol­ka nie uchro­ni ni­kogo od deszczu łez. Każdy mu­si przejść swój włas­ny potop.

Deszcz - naj­star­sza kołysan­ka świata.

Ro­sa po deszczu, która za­nika pod wpływem pro­mieni słonecznych jest jak cier­pienie które za­nika wraz z na­dejściem miłości