Są no­ce, gdy w mro­ku sa­mot­ności błądzi­my po za­kamar­kach ser­ca. Każda ta­ka podróż to no­wa ref­lek­sja nad wspomnieniami.

Morze mieni się bar­wa­mi tyl­ko wte­dy, kiedy od­bi­ja w so­bie niebo. Jest jak lus­tro duszy od­bi­jające pro­mienie świętości jaśniejące w swo­jej głębi.

Wys­tar­czy je­den pro­mień słońca zza ciem­nej chmu­ry, by ożywić wszystko w około

Nie sztuką jest spoj­rzeć w oczy, sztuką jest zna­leźć w nich ziaren­ko zaufa­nia i pro­mień światła na ko­lej­ne dni.

Ro­sa po deszczu, która za­nika pod wpływem pro­mieni słonecznych jest jak cier­pienie które za­nika wraz z na­dejściem miłości

Ważne by się nie pot­knąć...a jeśli już to szyb­ko wstać na równe no­gi i iść... iść dalej...

Dziec­ko-wbrew po­zorom bez­bron­na istota, a ma ono w so­bie taką siłę,że pot­ra­fi skruszyć na­wet naj­twar­dsze serca...

Bo tyl­ko dziec­ko pot­ra­fi wy­ciągnąć rękę do każde­go i nie spiesząc się, poz­na­wać wszys­tko od początku.

Bo to dziec­ko jest chodzącym cu­dem rodziców..

Szcze­ry, pełen sym­pa­tii uśmiech dziec­ka pot­ra­fi czy­nić cu­da i w jed­nej chwi­li roz­wiać wszel­kie czar­ne chmu­ry nad głową...

Bo dla rodzi­ca wys­tar­czy zwykły uśmiech swo­jego dziec­ka .

Dziec­ko, to piękno które stworzyłeś.