Szczęście jest jak fa­tamor­ga­na. Upar­cie dążymy w je­go kierun­ku, a gdy już chce­my po nie sięgnąć, zni­ka nam sprzed oczu.

Zaw­sze jest ja­kiś powód do uśmiechu, ale nie zaw­sze od ra­zu go widać

Nig­dy nie za­pomi­naj naj­piękniej­szych dni twe­go życia! Wra­caj do nich, ilek­roć w twoim życiu wszys­tko zaczy­na się walić.

Krew­nych da­je nam los. Przy­jaciół wy­biera­my sami.

Trze­ba wychodzić prze­ciwieństwom lo­su na prze­ciw... Cho­wając się wie­cznie, nic nie osiągniemy...

Los - po­pycha nas do przodu. Szko­da tyl­ko, że wte­dy kiedy my up­orczy­wie chce­my zro­bić krok w tył.

Lu­bię ra­no wstać nie wiedząc co się wy­darzy, ko­go spot­ka na swej drodze, gdzie los mnie rzuci.

Praw­dzi­we szczęście po­lega na uśmie­cha­niu się, wbrew wszys­tkim prze­ciw­nościom lo­su. Bo kiedy masz do ko­go, żad­na przeszko­da nie jest nie do pokonania.

Le­piej jest wy­lać sto łez niż usłyszeń pus­ty śmiech...

Rodzi­my się i umiera­my z pus­ty­mi ręko­ma. Nic nam się nie na­leży. Pa­miętając o tym na­leżycie do­ceni­my kaz­de dob­ro, które spot­ka nas od ludzi i kaz­dy choćby naj­mniej­szy us­miech losu.

Wyz­naczam so­bie no­wy cel: Wsta­wać co ra­no z uśmie­chem na twarzy nie zważając na prze­ciw­ności losu.

To my jes­teśmy pa­nami swe­go lo­su. Jed­nak cza­sem ktoś za­decy­duje za nas, a my jes­teśmy bezradni.