Naj­piękniej­sze są te dni, w których mając kil­ka szkla­nych ku­lek wie­rzysz, że są to naj­większe skar­by świata...

Choć łzy nie dają uko­jenia, dob­rze jest cza­sem się wypłakać. Wyrzu­cić z siebie wszys­tkie tros­ki i z nową siłą wy­biec życiu na przeciw.

łzy są la­winą cier­pienia, ale także i falą ulgi.

Życie to chwi­la, tak szyb­ko przemija. Klep­sydra cza­su z żywo­tu upija.

Cień smut­ku roz­proszy cza­sem przy­pad­ko­wego uśmie­chu promień. Mgłę roz­paczy prze­nik­nie tyl­ko kochających oczu światłość.

Głębia rozpaczy też jest udziałem ludzi.

Człowiek, który nie poczuł sma­ku swoich łez – nie jest praw­dzi­wym człowiekiem.

Płaszcz roz­paczy jest ciężki jak ołów, ocieka bólem i trud­no go wysuszyć.

Każdy dob­ry uczy­nek, którym ob­da­rujesz in­ne­go człowieka w naj­cięższych chwi­lach je­go życia jest jak płomień rozświet­lający mrok roz­paczy ...

Łza to naj­piękniej­sza ,naj­de­likat­niej­sza krop­la świata mówiąca tak wiele....

Łza szczęścia li­co ru­miane uśmie­chem pro­mien­nym znaczy. Gry­masem żalu zaś, piętnu­je ta in­na… uro­niona z rozpaczy.

Cza­sami z życiem jest jak z je­sienią ... wiatr w oczy, deszcz roz­paczy, zes­chnięte nadzieje i pożółkłe myśli.