Piękne mo­men­ty przychodzą niespodzie... Czu­jesz, że to ta chwi­la. Że to ten czas. Czas by być szczęśliwym.

Nies­podziewa­ny płacz jest jak zim­ny prysznic dla duszy nie ob­my­je jej dokład­nie, ale da uczu­cie orzeźwienia….

Wys­tar­czy pięć se­kund by po­leciły łzy. Na­wet te całkiem niespodziewane.

Nie wszys­tko złoto, co się świeci i nie każdy skarb mu­si błyszczeć jak złoto, by móc naz­wać go drogim.

Prag­niemy od ludzi ciepła, a wciąż łamiemy im ser­ca. Człowiek to skarb, ser­ce to skarb. Dbaj­my o skar­by.

Im mniej­szą sakwę so­bie spra­wiasz tym więcej miej­sca w ser­cu na skar­by zostawiasz.

Wspom­nienia to je­dyny skarb ja­ki posiadam. Mogę pow­ra­cać do nich no­torycznie mając pew­ność, że nikt ich mi nie ukradnie. Bo pa­mięć to dar i przekleństwo.

Lu­bię wsta­wać ra­no, kiedy słońce po ko­lei swe pro­mienie wy­nurza zza ho­ryzon­tu, kiedy lek­ki wiatr kołysze liśćmi drzew, a kro­pel­ki ro­sy błyszczą jak diamen­ty na dro­gocen­nej biżuterii.

Człowiek jest jak drze­wo, tar­ga­ne wiat­ra­mi lo­su, jeżeli nie ma głębo­kich korze­ni zwa­nych chęcią życia, uleg­nie pod to­porem śmierci.

Wszys­tko piękne jest w tej his­to­rii, którą ut­kał nam nasz los, którą po­dyk­to­wało ser­ce ..

Los się do mnie uśmie­cha zaz­wyczaj wte­dy, kiedy chce mi się płakać.

Boję się- krzyknęła od­wa­ga i uciekła. Da­my radę- wyszep­tał strach i poszedł wal­czyć z prze­ciw­nościami losu.