ta moc dziecięcej wyob­raźni, gdy przez lor­netkę pot­ra­filiśmy gwiaz­dy oglądać.

Świeży pod­much wiosen­ne­go wiat­ru ma moc zaszcze­piania no­wych nadziei, no­wych marzeń oraz na­dawa­nia mdłym snom kolorów.

Jest ty­le ścieżek, który­mi możemy wędrować. Jest ty­le drzew, pod który­mi możemy odpoczywać. Jest ty­le serc, które możemy poznać.

Le­piej jest mówić to, co dyk­tu­je nam ser­ce, niż otaczać się płaszczem kłam­stw, by skryć własną niemoc.

Kiedy miłość jest mu­zyką życia, tyl­ko ona może spra­wić, że ser­ce śpiewa...

Bo gdy nie masz serca, zatęsknisz za biciem. Za twar­dym uderzeniem, które da­je Ci życie.

Szum wiat­ru, na­gina drzewa Zwiędłe, bałwa­ny chmur na lazurowym Niebie płyną w niemo­cy targane.

Marze­nia dają wiarę, wiara da­je nadzieję, nadzieja siłę, więc nie bójmy się marzyć

Na reali­zację marzeń nig­dy nie jest za późno...og­ra­nicze­nia, który­mi tak chętnie tłumaczy­my swą niemoc tkwią w nas samych..

Dob­re słowo i uśmiech nic nie kosztu­je, a ma moc czy­nienia cudów.

Niszczeją nasze dusze, gdy marzeń nies­pełnionych jest moc. War­to więc marzyć, co wieczór, co noc...

Naj­silniej­szy jest zaw­sze ten, kto umie złożyć dłonie do modlitwy.