Praw­da często przychodzi w or­sza­ku łez, odziana jak żeb­rak i zgar­biona od ciężaru win. Nie pat­rząc ci w oczy, wy­ciąga drżącą, zaw­stydzoną dłoń i niemo błaga o ok­ruch nadziei.

Dziękuję Ci Boże za świat pełen męki, Za to, że jes­tem, że żyję Boże, dzięki! Za ten dom a nie inny Za to, że często cier­pią ludzie niewinni Za se­kundę ra­dości, choć tak krótko trwała

Miłość i cier­pienie te sa­me bu­ty noszą, a jakże in­ne śla­dy zostawiają...

Miłość jest naj­wspa­nial­szą przy­powieścią, którą co dzień składasz w dłonie dru­giego - tęsknotą za czymś, co święte, niepojęte

Żeby dokonać wielkich rzeczy, musimy nie tylko działać, ale także marzyć, nie tylko planować, ale także wierzyć. - Anatol France

są nie tyl­ko mil­czące ser­ca, us­ta … ale i dłonie

Często jest od­trąca­na dłoń, którą po­daje ci życie, bo chcesz więcej niż ma ci ono do zaoferowania...

Nic nie ma ta­kiej siły jak sple­cione dłonie.

Trzy­mając szczęście w dłoniach bądź przy­goto­wany na swędze­nie pleców.

Miłość po­win­no się trzy­mać na ot­wartej dłoni, nie w garści.

Po­daruj ko­biecie bu­kiet róż, a po cza­sie za­pom­ni o podarunku. Muśnij jej po­liczek dłonią, a po la­tach będzie wspo­minać ten gest.

Cza­sami trze­ba usiąść obok i czyjąś dłoń zam­knąć w swo­jej dłoni, wte­dy na­wet łzy będą sma­kować jak szczęście.