W ga­lerii lus­ter su­mienia człowieka, pełnym in­nych twarzy, przegląda się nasza przeszłość.

Życie pisze naj­bar­dziej ory­ginal­ne, naj­bar­dziej ko­miczne, a jed­nocześnie naj­bar­dziej dra­matyczne scenariusze.

Tam­te piękne chwi­le, w zwier­ciad­le umysłu się rozmazują, tęsknię za przeszłością, w po­duszkę wypłaku­je się, łzy jak Niaga­ra spływają

Świat jest zwier­ciadłem bo­gac­twa umysłu.

Smu­tek jest po­nurym zwier­ciadłem naszej duszy. Ra­dość jest to umiejętność bi­cia tych zwier­ciadeł i ot­warcie swo­jej duszy na świat.

By­wają dni, że uśmiech to tyl­ko gra po­zorów - łzy od­bi­te na opak w wyk­rzy­wionym zwier­ciad­le duszy.

"Kłam­stwo zdąży obiec pół świata, za­nim praw­da włoży bu­ty" ~ J.Callagham

... w dojściu do życiowe­go ce­lu nie posługuj się utar­ty­mi szla­kami. Znajdź własną ścieżkę..

Wstępując na drogę życia nie ma znacze­nia ja­ki szlak obie­rze­my i gdzie w trak­cie wędrówki skręci­my bo każda dro­ga kończy się w tym sa­mym miej­scu. Różni­ca w wy­borze po­lega na tym tyl­ko że na każdym szla­ku na­pot­ka­my in­nych ludzi i in­ne widoki.

Podświado­mość wyz­nacza ci drogę,a ty na początku gu­bisz szlak który przez­naczo­ny jest ci od lat.

Życie jest po­dob­ne do wędrówki pod wielką górę...Na początku dro­ga wy­daję się łat­wa i przy­jem­na...nie od­czu­wamy zmęcze­nia więc idziemy szyb­ko i nie zas­ta­nawiamy się co będzie jeśli nag­le siły nam odejdą..

Biegnę do ce­lu tyl­ko po prze­tar­tych szla­kach, czując bez­pie­czny grunt pod nogami.