War­to zro­bić wiosen­ne porządki, by do­wie­dzieć się, do cze­go ma­my wciąż zbyt duży sen­ty­ment, żeby to wyrzucić.

– Dlacze­go Chaos zaw­sze wyg­ry­wa z Porządkiem? – Po­nieważ jest le­piej zorganizowany.

Szczęście jest blis­ko wys­tar­czy tyl­ko poszu­kać, szko­da że nie każdy chcę.

Każdy człowiek, które­go spo­tykam na drodze życia zos­ta­wia we mnie ślad. Mały czy duży za­leży to od te­go człowieka i ode mnie.

W stru­gach deszczu to­nie świat, sza­rosi­ny więdnie bez na szy­bach kro­pel ślad… układa się w kształt łez…

Uwiel­biam zimę... Śla­dy na śniegu lub ich brak poz­wa­la dom­niemać gdzie zaz­na się spokoju...

Tak łat­wo jest wy­pełnić słowa­mi pustą kartkę Lecz tak niewiele z tych słów jest czymś więcej niż tyl­ko wyb­lakłymi śla­dami atramentu.

Różę można poz­ba­wić kolców, ale śla­dy po nich zostaną.

nie da się tak po pros­tu zniknąć zaw­sze po­zos­ta­nie po nas ja­kiś ślad - choćby kar­tka pa­pieru za­pisa­na naszym pis­mem, czy miłość do nas w ser­cu in­ne­go człowieka

Ty­le w morzu łez, ile na czyimś ser­cu nieza­tar­tych śladów.

Ołówki tem­pe­ruje temperament os­trym ślad śmiały, tępym lament.

Możemy być niczym w ob­liczu wieczności...ażniej­sze to po­zos­ta­wić ślad w ludzkich sercach.