...i wciąż płynie nieubłaga­ny, milczący... od­cisku­je śla­dy życia...mo­tając w naszej his­to­rii - czas..

Jak śla­dy na pias­ku myśli uciekają z wiatrem.

Idź tak abyś nie żałował żad­ne­go pos­ta­wione­go kro­ku. A ślad, który zos­ta­wisz będzie dob­rym wspomnieniem.

Obrączki w małżeństwie: Przez pier­wsze miesiące są ciągle na naszym pal­cu, z cza­sem po­jawiają się tam co­raz rzadziej - na­wet nie ma po nich śladu.

Idź przez życie tak, aby śla­dy twoich stóp przet­rwały cię.

I dokąd pro­wadzi ta be­zimien­na życia dro­ga, której nie sposób sa­memu pokonać, która ucie­czką jest od dziś i od wczo­raj, choć nie za­ciera śladów, nig­dy nie poz­wa­la zawrócić...

Ni­by czas leczy ra­ny, ale na bliz­ny trud­no zna­leźć sku­teczne le­kar­stwo. Zaw­sze ja­kiś mały ślad jest widoczny.

Każda stra­ta boli, każda ra­ni, każda po­zos­ta­wia ślad. Na zawsze.

Człowiek po­winien zos­ta­wiać za sobą wyłącznie śla­dy stóp i za­bierać tyl­ko wspomnienia.

Przeszłość zaw­sze po­zos­ta­wia po so­bie śla­dy, lecz cza­sem tyl­ko w pos­ta­ci echa...

Ci, którzy szli pia­szczystą plażą Sple­ceni jak uścis­kiem, a to miłość była Ich śla­dy przyszłe dni zamażą I czas, co jak fa­la, która sto­py im obmyła

Są śla­dy pta­sich lotów w niebie I nic więcej, Coś było, coś odeszło, Po­zos­tało coś.