W stru­gach deszczu to­nie świat, sza­rosi­ny więdnie bez na szy­bach kro­pel ślad… układa się w kształt łez…

Uwiel­biam zimę... Śla­dy na śniegu lub ich brak poz­wa­la dom­niemać gdzie zaz­na się spokoju...

Niełat­wo jest zdep­tać śla­dy przeszłości - przyk­le­jają się do stóp.

Uraz zaw­sze zos­ta­wi ślad. Bliz­ne która będzie za na­mi chodzić wszędzie… Trze­ba to zaak­cepto­wać, bo ta bliz­na stała się już częścią nas, naszą przeszłością… i gdy­by znikła, zab­rałaby ka­wałek naszej historii…

wszys­tko zos­ta­wia ślady. po pros­tu cza­sem to nie są śla­dy, które można zobaczyć.

nie da się tak po pros­tu zniknąć zaw­sze po­zos­ta­nie po nas ja­kiś ślad - choćby kar­tka pa­pieru za­pisa­na naszym pis­mem, czy miłość do nas w ser­cu in­ne­go człowieka

Ty­le w morzu łez, ile na czyimś ser­cu nieza­tar­tych śladów.

Możemy być niczym w ob­liczu wieczności...ażniej­sze to po­zos­ta­wić ślad w ludzkich sercach.

Każdy kto po­jawia się w naszym życiu, cho­ciaż na krótką chwilę - zos­ta­wia po so­bie ślad, coś wno­si i coś w nas zmienia...

Zos­ta­je tyl­ko wspomnienie I śla­dy stóp, na pias­ku Two­jego serca.

Żyć, ale tak... by choć jed­na oso­ba chciała iść moimi śladami.

To uczu­cie, kiedy mu­zyka wdziera się w nas. Kiedy każdy dźwięk i słowo przechodzi przez nasz umysł zos­ta­wiając w nim na­macal­ny ślad.