Kocham mu­zykę, która pielęgnu­je wspomnienia.

Graj ty w szachy. Tam będziesz miał wszys­tko wed­le gus­tu. Tu czar­ne, tam białe, a po­la wszys­tkie kwadratowe.

Ludzie mają skłon­ność do ko­lory­zowa­nia swoich wspomnień.

Smu­tek często za­lewa ser­ce, od­bi­ja się w źre­nicach i wypływa spojówkami...

Niech smu­tek będzie dla nas kiedyś miłym wspomnieniem.

Byłoby fa­tal­nie, gdy­by ludzie za­miast serc mieli tyl­ko por­tfe­le w kie­sze­niach lub za­ciśnięte dłonie.

Czas łapie chwilę, uścisk trzy­ma na tarczy, a Ty w dłoń po­wiet­rze chwytasz...

Łzy. Nie ot­rzesz ich. Nie uchwy­cisz w swe dłonie. Poz­wo­lisz, by spa­dały na pop­la­mioną ce­ratę stołu. Zmar­nują się. To łzy dla Ciebie... Sza­nuj je i kochaj. Bo być może wkrótce po­zos­taną Ci tyl­ko one... Ulot­ne... Prze­ciekające przez palce...

W końcu dos­trzegłam wiosnę. Wplotła mi zioło we włosy i szczyptę tra­wy dała mi na dłonie, a w oczy stok­rotki rzu­ciła

Życie z mi­nuty na mi­nutę ucieka. Na­wet jeśli wy­ciągniemy dłoń i schwy­tamy je za ko­niec suk­ni, ono się nie cof­nie, ono nie zaczeka.

Od­daję Ci swo­je ser­ce na dłoni. Nie upuść go.

Często os­tatnią rzeczą, której człowiek się trzy­ma, by­wa czy­jaś dłoń.