wszys­tkie rze­ki pro­wadzą do morza ....og­ra­niczają je tyl­ko ta­my i cza­sem ścieki....

Człowiek bez obec­ności dru­giego człowieka jest jak wys­chnięta, mar­twa rzeka.

Po­lity­cy wszędzie są ta­cy sa­mi. Obiecują zbu­dować most na­wet tam, gdzie nie ma rzeki.

...rze­ka złudzeń płynie ko­rytem wspom­nień ona za­lewa świat...

Ludzie są jak rze­ka przypływają, odpływają.

W objęciach bez­silności naj­piękniej­sze są łzy, które pot­ra­fią jed­nym sil­nym nur­tem wiary przepłynąć przez burzliwą rzekę życia...

Każdy z nas po­winien mieć szan­se wejścia do rze­ki, która będzie rwącym potokiem...

Cza­sem za duża jest prze­paść między dwo­ma świata­mi, by zbu­dować wspólny most...a wo­dy wciąż w rze­ce przybywa. Niedługo sta­niemy się od­legli, jak dwa kontynenty.

Gdzie w bez­sze­les­tnej ciszy serca Zadrży muśnięciem światła promień

Miłość jest jak rze­ka- jed­na głębo­ka, a dru­ga płytka. Wy­bieraj zaw­sze tą głęboką, bo tyl­ko ona jest prawdziwa. Płyt­ka to tyl­ko imi­tac­ja praw­dzi­wej miłości.

Życie jest tak krótkie, ze nie war­to się zas­ta­nawiać przed wejściem do rze­ki. Ci co się zas­ta­nawiali, nig­dy nie zaz­na­li sma­ku wody.

Rze­ki dzielą, jed­nak człowiek stworzył mos­ty, które pot­ra­fią łączyć