Miłość jak rze­ka- prędzej czy później znaj­dzie swo­je ujście.

Nie zaw­sze gdzie czys­ta wo­da,dno rze­ki ujrzysz

Czas, to pus­ty­nia, na której wy­sychają rze­ki życia.

Kiedyś była dziką rzeką, on uczy­nił z niej cichy staw by później pog­nać swoim nur­tem ku in­nym rzekom.

Na­wet naj­większa rze­ka zaczy­na się od ma­leńkich kro­pel deszczu.

Dusza nie znałaby tęczy, gdyby oczy nie znały łez.

Z łez stru­mieni zburzyć mur rozpaczy... Prze­ciąć rzekę niepew­ności i zbu­dować most nadziei...

Świat to ta­ka Po­wieść - Rze­ka : za­nurzają się w niej wszys­cy, ale żad­ne po­kole­nie nie wej­dzie do tej sa­mej wo­dy, co poprzednie...

Ty­le marzeń pogrzebany...­topionych w rze­ce wspomnień, ociekających żalem i smut­kiem zapomnianych.

Miłość to skarb które­go kluczem jest za­giniona ma­pa uk­ry­ta w naszym ser­cu ...

"Serce jest jak szkło. Czasami lepiej pozostawić je złamane, niż próbować je składać kalecząc się przy tym jeszcze bardziej"

Ser­ce ludzkie jest jak lód na rze­ce- jeśli po­jawi się na nim ja­kaś ry­sa, wówczas mo­men­talnie roz­pa­da się na mi­lion ka­wałków, cze­go nie da się nap­ra­wić, od­bu­dować, dla­tego każde blis­kie nam ser­ca na­leży pielęgnować!