Wiatr ciągle narzu­ca nam kieru­nek, w którym ma­my podążać. Wieje wte­dy kiedy się nie spodziewamy.

Życie jest ta­kie różne, ta­kie zmien­ne, nieoczekiwane Życie to jaz­da tyłem do kierun­ku jaz­dy-widzisz co było, ale nie wiesz co cię czeka

To, co aurą cudną się zdawało Spo­wił gąszcz czar­nych chmur Już nie zag­ra ser­ce tak jak grało Między dwoj­giem za wy­soki już mur.

Nie myśl o tym co przeminęło. Myśl o szczęściu, które może Cię jut­ro spotkać. O uśmie­chach i spoj­rze­niach posłanych w Twoim kierunku. O dob­rym słowie, którym może ktoś Cię obdaruje. Nie przestawaj.

To, co naj­piękniej­sze możesz zo­baczyć tyl­ko przez oku­lary duszy, w op­rawkach szcze­rego ser­ca i ze szkłami dob­rych za­miarów ...

Trochę wo­dy pot­ra­fi ożywić kwiat, trochę ser­ca - człowieka.

Wiara często zni­ka w gęstej mgle bez­radności wte­dy po­zos­ta­je poczekać, aż ser­ce na­da od­po­wied­ni kieru­nek spoj­rze­niu by do­gonić płomień nadziei...

Miłość jest jak wiatr. Sa­ma przychodzi, sa­ma odchodzi.. Tyl­ko my nie wiemy kiedy przyj­dzie a kiedy odejdzie...

Życie, miłość, ra­dość, młodość- wszys­tko prze­minie z wiat­rem. Chciałabym móc osiodłać wiatr, aby do­gonić szczęście i wszys­tko co zniknęło w oddali.

Myśli skrop­lo­ne, z mu­zyką wiat­ru wędrując bez­tros­ko w obłoki słów, opa­dają w tęczo­wym blasku w ocean umysłu, tworząc poezję duszy.

Szczęście nie zaw­sze chętne do spacerów... Jeśli wy­korzys­ta­my szansę i uchwy­cimy szczęście za ręce, dając się po­ciągnąć w je­go kierun­ku, uj­rzy­my nasze życie przez pryz­mat cu­dow­ne­go zacho­du słońca roz­postar­te­go przed oczy­ma naszej duszy...

Życie jest rzeką, która niesie nas przed siebie, stat­kiem, które­go ster znaj­du­je się w naszych rękach.