Sens życiu na­daje je­dynie miłość, której owo­ce przy­pomną światu o naszym istnieniu.

Nig­dy nie mów, że Ty masz naj­gorzej, bo zaw­sze znaj­dzie się oso­ba, która ma gorzej od Ciebie.

Su­mieniem po­win­niśmy posługi­wać się na co dzień, a nie tyl­ko jak nam się przy­pom­ni , że ta­kowe posiadamy.

To śmie­szne jak czas z nas drwi. Jak gra z na­mi w ber­ka. Ucieka co tchu, za­bierając nam naj­piękniej­sze chwi­le, a my nie pot­ra­fimy go złapać...

Czas prze­mija od­chodzi w za­pom­nienie każda up­ragniona chwila...

Łza - niewin­na pa­ni, za­gubiona w bez­kres­nym mrocznym zakątku Twe­go zwierciadł...Sa­mot­na, opuszczo­na, nie­szczęśli­wa, niechciana...

To, co w oku łza, przez którą wi­dać świat, jest często kroplą nieba doj­rzałą przy­pom­nieniem daw­nych lat.

Kiedy w końcu zet­kniemy się w tańcu, pozwólmy naszym no­gom nieść nas w ryt­mie życia, aż do os­tatnich taktów naszej piosenki.

Gdy dwie pa­ry oczu złączą się w swoim blas­ku mogą oświet­lić so­bie całą drogę do szczęścia...

Od praw­dy można uciec tyl­ko na chwilę. Prędzej czy później da o so­bie znać, przy­pom­ni i ot­worzy oczy.

Mi­mo, iż każdy dzień ma ty­le trosk -uśmie­chnij się! I przy­pom­nij so­bie, że jes­teś z tych którzy szczęście wdychają ra­zem z powietrzem!

Są ,me­lodie które wra­cają jak bu­merang budząc wspom­nienia,zam­knięte w drew­nianej skrzy­ni pok­ry­tej gru­ba war­stwą kurzy. Nie można od­dzielić się od przeszłości.Zaw­sze coś przy­pom­ni o daw­no za­pom­nianych chwilach