Za książką kry­je się autor. Je­go pi­sanie jest więc zaw­sze lis­tem do czy­tel­ni­ka. Pisze­my zaz­wyczaj lis­ty do przy­jaciół. Książka jest lis­tem auto­ra do przyjaciela.

Trze­ba się cie­szyć z te­go co się ma. To bar­dzo ważne. Choćby się miało od­ro­binę, zaw­sze to będzie nies­kończe­nie więcej niż nic.

Na­wet skrom­na po­moc jest zaw­sze lep­sza od wiel­kiego współczucia.

Szczęście i ra­dość nie spa­dają jak man­na z nieba, trze­ba zma­gać się z otocze­niem i ze sobą, ale zło zos­ta­je uka­rane, a dob­ro zwy­cięża. W baj­kach zawsze.

Każda ra­dość, którą niesiemy in­nym zaw­sze do nas powróci.

Nig­dy nie mów, że Ty masz naj­gorzej, bo zaw­sze znaj­dzie się oso­ba, która ma gorzej od Ciebie.

Dom jest ta­kim miej­scem, do które­go zaw­sze zos­ta­niesz wpuszczo­ny, kiedy za­pukasz do drzwi.

Nie ma cze­goś ta­kiego jak je­dyna i niepow­tarzal­na szan­sa. Życie zaw­sze da­je nam drugą szansę.

Człowieko­wi zda­je się zaw­sze, że je­go oso­bis­te cier­pienie jest naj­większe na świecie. A je­go cier­pienie jest tyl­ko kro­pelką w oceanie...

Świt już blis­ko... ludziom zaw­sze do­daje on nadziei.

Jeżeli szczęście byłoby na sprze­daż, to ludzie ku­powa­liby z pew­nością zaw­sze o je­den nu­mer za duże.

Pier­wsza książka, po­całunek, ucie­czka z do­mu są zaw­sze najlepsze.