Naj­silniej­szy jest zaw­sze ten, kto umie złożyć dłonie do modlitwy.

Nie bierz życia zbyt se­rio - ale czyń zaw­sze naj­lep­szy użytek z te­go, co posiadasz.

Każdy prze­cież początek to tyl­ko ciąg dal­szy, a księga zdarzeń zaw­sze ot­warta w połowie.

Życie, choćby i długie, zaw­sze będzie krótkie.

Kiedy byłem mały, zaw­sze chciałem dojść na ko­niec świata.

Kiedy człowiek jest za­kocha­ny, uka­zuje się światu ta­kim, ja­kim po­winien być zawsze.

Praw­dzi­wy przy­jaciel in­styn­ktow­nie wyczu­wa kiedy jest pot­rzeb­ny, a kiedy le­piej usunąć się w cień.

Ra­dość wo­li być widoczna, zaś smu­tek wo­li po­zos­tać w cieniu.

Cień smut­ku roz­proszy cza­sem przy­pad­ko­wego uśmie­chu promień. Mgłę roz­paczy prze­nik­nie tyl­ko kochających oczu światłość.

Przy­jaciel to nie cień, który jest zaw­sze z Tobą, tyl­ko światło co roz­jaśnia ciem­ne dni i poz­wa­la się ni­mi ra­zem cieszyć.

Szczęście nie jest ko­loro­wym mo­tylem, za którym mu­sisz po­biec, jeśli chcesz go złapać. Szczęście jest jak cień: podąża za tobą na­wet wte­dy, gdy o nim nie myślisz.

Każde wczo­raj jest cieniem dnia dzisiejszego, jut­ro zaś, źrodłem światła a my w blas­ku jego.