Gdy­by szczęście jak i słońce byłoby z na­mi zaw­sze , nie zwra­cali­byśmy na nie większej uwa­gi, a tak mu­si na­dejść ciem­ność w naszym życiu aby można było po­now­nie wycze­kiwać blas­ku wschodzące­go słońca.'

słońce w chmu­rach uk­ry­wa swój blask, zwodzi nas, drażni nas - to jeszcze nie czas, nie ten czas - na ten blask...

Wszys­tko ci ziem­skie zbled­nie, jak bledną ko­lory ro­ku, jed­nak przy­jaźń nig­dy nie stra­ci ni blas­ku, ni uroku.

W blas­ku księżyca Ser­ce z ziemi znika Błąka się po galaktykach A czas prędko umyka

Bądź tym, kim jes­teś, a wte­dy życie na­bie­rze blasku, na­wet gdy będzie to blask małej gwiazdki...

Cza­sem trze­ba podjąć się długiej wędrówki na szczyt, zo­baczyć piękne kra­job­ra­zy pod sto­pami, aby zro­zumieć, że praw­dzi­we piękno kry­je się w dru­gim człowieku, w je­go uśmie­chu, głosie i oczach. To właśnie w nim jest naj­więcej blasku.

Świat zas­ka­kuje... Z każdym pod­muchem wiat­ru, blas­kiem słońca człowiek chce więcej i więcej... Nie bójmy się brać te­go co niesie ze sobą los, czy jest to dob­re czy też złe...

suche us­ta na­wilżał deszcz, a wiatr łzy suszył . i rosła tak w blas­ku słońca .

Nie znając ciem­ności no­cy nie można do­cenić blas­ku słońca.

Życie jest prze­pełnione cier­pieniem ale pełno w nim też cudów ta­kich jak błękit­ne niebo , blask słońca, oczy dziecka..

Czuć blask słońca w ser­cu, to wie­dzieć, że się żyje.

W sza­rej rzeczy­wis­tości każdy blask to ozdoba.