Nie oce­niaj­my po wyglądzie. Piękno każdej oso­by znaj­du­je się w ser­cu . Tak głębo­ko, że oczy ludzkie nig­dy te­go nie zauważą.

Nig­dy nie oce­niaj wy­sokości góry, dopóki nie osiągniesz jej szczytu.

Naj­trud­niej oce­niać tek­sty wartościowe.

Ser­ce nie ma in­ne­go ko­loru, więc nie oce­niaj go po wie­rzchnim odzieniu.

Często oce­nia się książkę po op­rawce, nies­te­ty odłożonych książek nie da się przeczy­tać i do­wie­dzieć jak piękna jest w nich opowieść.

Nie oce­niaj książki po kil­ku kar­tkach ani człowieka po wyb­ra­nych cechach charakteru.

Nie oce­niaj mi­nionych chwil ja­ko najwspanialszych. Żyj z świado­mością, że wszys­tko, co naj­lep­sze jest przed Tobą.

Człowiek to nie książka nie przed każdym się otworzy.

Cza­sem, by coś zo­baczyć trze­ba ot­worzyć nie tyl­ko oczy, ale i serce...

Nie oszu­kuj­my się. Życie każde­go z nas może zmienić się wraz z jed­nym skrzyp­nięciem drzwi. I nie ważne czy ktoś je przed na­mi ot­worzy, czy zamknie.

Ludzie się prze­de mną ot­wierają częściej niż książka, bo książkę muszę ot­worzyć sama.

Zam­knij oczy, otwórz ser­ce. Zo­baczysz dużo więcej.