Gdy miłość od­chodzi, obu­miera całe ciało, nad­chodzi sza­rość dni.

Szczęście jest jak małe dziec­ko, nie chce być posłuszne, szyb­ko ucieka, a prze­de wszys­tkim za szyb­ko od­chodzi, niczym do­ras­tający człowiek.

Słońce kocha się za to ,że cho­ciaż często od­chodzi zaw­sze wraca

Miłość jest jak hu­ragan, przychodzi urze­ka nas swoim pięknem po czym od­chodzi zos­ta­wiając nas z niczym

Ludzie, których kochasz, nie od­chodzą. Zaw­sze możesz ich zna­leźć... w swoim sercu.

W ob­liczu sta­rości bez­silność królu­je, naiw­ność od­chodzi z pier­wszym si­wym włosem.

Na­wet gdy na chwilę od­chodzi­my od książki , czu­jemy niedo­syt i chęć ko­lej­nych wersów .

Miłość od­chodzi jak Cień, gdy zachodzi słońce. Gdy znudzi się dzień.

Sny - chy­ba nic prócz nich nie przychodzi zarówno tak szyb­ko, jak odchodzi.

War­to trzy­mać się właści­wego kur­su, aby w podróży, jaką jest życie, sto­sować się do dro­gow­skazów włas­ne­go serca, serce jest dobrym drogowskazem

Miłość nie od­chodzi, ani nie przychodzi, nikt ci jej też nie da w pre­zen­cie ona ciągle jest w to­bie... w twoim sercu.

Kwiaty zaw­sze więdną, tak jak ludzie z cza­sem odchodzą.