Na świecie nie ma nic piękniej­sze­go od po­budza­nia ludzi do śmiechu.

W śmie­chu może być dużo czułości. Bo poczu­cie hu­moru by­wa cu­dow­nym fil­trem do znie­czu­lania smut­nej rzeczywistości.

Gdy w do­mu roz­brzmiewa per­listy śmiech dziec­ka, to tak jak­by dookoła roz­sy­pywały się dro­gocen­ne perły. To naj­większe bogactwo.

Śmiech sam w so­bie nie jest zły, lecz wte­dy, gdy po­wodu­je nie nasze łzy...

Uśmiech kosztu­je mniej od elek­tryczności i da­je więcej światła.

Świt już blis­ko... ludziom zaw­sze do­daje on nadziei.

Zaurocze­nie mi­ja z cza­sem, praw­dzi­wa miłość - nigdy.

Jeśli ludzie są so­bie przez­nacze­ni, będą ze sobą prędzej czy później, mi­mo przeszkód...

Cza­sem mil­cze­nie tworzy praw­dziwą roz­mowę między przy­jaciółmi. Bo nie zawsze liczą się słowa, lecz to, co chce się po­wie­dzieć bez słów.

Zaw­sze trze­ba wie­dzieć, kiedy kończy się ja­kiś etap w życiu. Jeśli upar­cie chce­my w nim trwać dłużej niż to ko­nie­czne, tra­cimy ra­dość i sens te­go co przed nami.

Ten, kto nie jest kocha­ny, zaw­sze jest sa­mot­ny wśród tłumu.

Po dru­giej stro­nie chmur zaw­sze jest czys­te niebo.