Jakże wielką ra­dość ma mat­ka, kiedy widzi pier­wszy uśmiech swo­jego dziec­ka. Taką samą ra­dość od­czu­wa zaw­sze Bóg, kiedy widzi z wy­sokości nieba grzeszni­ka, który zaczy­na mod­lić się do niego całym sercem.

Szczęście to być z kimś. I być dla dru­giej oso­by kimś jedynym.

Oto jest mi­lość. Dwo­je ludzi spo­tyka się przy­pad­kiem, a oka­zuje się, że cze­kali na siebie całe życie.

Gdy się kocha tak naj­mocniej to nic nie przeszkodzi tej miłości. Cho­ciaż ty­le jest przeszkód, ty­le nie wy­jaśnionych spraw, ty­le ki­lometrów ,które dzielą tę miłość na pół.

Pier­wsza miłość może być naj­piękniej­szym wspom­nieniem życia.

Dzięki miłości człowiek może rozwiązać ogólny problem swego istnienia – przezwyciężyć uczucie osamotnienia.

Kiedy jes­teśmy szczęśli­wi, jes­teśmy zaw­sze dob­rzy, lecz kiedy jes­teśmy dob­rzy, nie zaw­sze jes­teśmy szczęśliwi.

Zna­ne są ty­siące spo­sobów za­bija­nia cza­su, ale nikt nie wie jak go wskrzesić.

Nig­dy nie trać cza­su ani słów bezmyślnie. Są nie do odzyskania.

Bo krótki czas jest zaw­sze lep­szy niż żaden.

Słowa płyną z wspom­nień. Mu­zyka gra w sercu. Pragnę wir­tuozem życia i ideałów być następcą.

Każdy prze­cież początek to tyl­ko ciąg dal­szy, a księga zdarzeń zaw­sze ot­warta w połowie.