Przez całe życie szu­kamy szczęścia i ra­dości a w większości znaj­du­jemy tyl­ko smu­tek i roz­cza­rowa­nie. Mi­mo te­go nie war­to się pod­da­wać. Jeśli będziemy szu­kać to kiedyś na pew­no znaj­dziemy to na co tak długo cze­kaliśmy. Obyśmy tyl­ko te­go nie przeoczyli.

Smu­tek to naj­dziw­niej­sze z uczuć: czy­ni nas bez­radny­mi. Jest jak ok­no ot­warte wbrew naszej wo­li – przy nim można tyl­ko dy­gotać z zim­na. Z cza­sem jed­nak ot­wiera się rzadziej i rzadziej, aż wreszcie całko­wicie sta­pia się z murem.

Często wpa­damy w dół po­rażki, ale rzad­ko kiedy ma­my od­wagę wstać, ot­rze­pać się, zak­leić plas­terkiem ra­ny i zmie­rzyć się z nią powtórnie twarzą w twarz.

Cza­sami przychodzi mo­ment, kiedy nie masz gdzie podziać się ze swoim smutkiem.

Cza­sem je­den mały gest znaczy więcej od mi­liona słod­kich słów.

Gdy się za­kochu­jemy, głos rozsądku nag­le mil­knie, a ser­ce zaczy­na krzyczeć.

Życie płata fig­le, ale cza­sami ro­bi nam ta­kie nies­podzian­ki że hej.

Po­nad deszczem tyl­ko do­tyk wzrusza najgłębiej.

od ko­go dla kogo, co ko­mu do tego? ser­ce będzie wiedziało, od ko­go dostało

Rzad­ko myśli­my o tym, co ma­my, lecz zaw­sze o tym, cze­go nam brak.

Gdy życie bieg­nie nie po two­jej myśli, pos­ta­raj się o włas­ne, małe sukcesy.

I wi­dok jej oświet­lo­nego ok­na niczym pełnia księżyca na czar­nym niebie. Po­zos­tały wspom­nienia choć czu­je, że jest tak blisko.