Spoj­rzała na księżyc i z uśmie­chem pomyślała: Trak­tujmy in­nych, tak jak­byśmy chcieli być traktowani... Wzięła głębo­ki wdech i za­nurzyła się w cieniu wspomnień...

Jak pyłek kurzu są nasze wspomnieni...­ciut­kie, drob­ne, na pozór niewidoczne. Są jed­nak war­te o wiele więcej, bo życia wieńczą koronę. Marze­nia spełnione, smut­ki, ra­dości … Gdy na drodze pros­tej upadłam …. Ileż to wzlotów było, dni....

Łzy tak częstym duszy atramentem

Wiara w ludzi jest jak sadze­nie kwiatów.Im więcej wie­rzy­my w nich tym świat sta­je się bar­dziej kolorowy.

Cza­sem dob­rze, jest zam­knąć oczy i tworzyć swój włas­ny ob­raz świata ... uciec w świat fan­tazji, tyl­ko jak tu po­tem ot­worzyć oczy i się nie prze­razić .

Cza­sem war­to spoj­rzeć wstecz …. I zatęsknić za tym co już minęło … by do­cenić chwilę która trwa … bo przyj­dzie czas że i za nią się zatęskni

"Żyj tak, byś przy końcu nie starał się życia swojego naprawiać." ~ Johannes Eckhart

Nie wstydź się swoich uczuć. Kiedyś może przyjść mo­ment kiedy stra­cisz je wszys­tkie i zapłaczesz nad tym że nie oka­załeś ich swoim blis­kim gdy było to możliwe.

Nikt nie może cofnąć się w cza­sie i na­pisać no­wego początku, ale każdy może zacząć od dzi­siaj i do­pisać no­we zakończenie.

To nie piękne chwi­le de­cydują o naszym szczęściu. Ale to jak pos­trze­gamy życie,zwłaszcza w trud­nych sytuacjach.

Pat­rzeć na zachód słońca i nie zachwy­cić się fan­tazją barw - czyż to nie naj­bo­leśniej­szy rodzaj upośledze­nia? Niew­rażli­wość na piękno?

Łzy uto­pić w morzu zapomnienia, ot­rząsnąć się z pias­ku cierpienia, aby móc znów spoj­rzeć ocza­mi wyob­raźni i powrócić do świata dziecięcych fantazji.