Ko­biety próbują uk­ryc siebie pod to­nami ma­kijażu. Jed­nak w no­cy wychodzi ich praw­dzi­we piękno i nie są już sztuczny­mi lalkami.

Dziw­ne jest to że niektórym ko­bietą, nic nie do­daje więcej pew­ności siebie niż gru­ba war­stwa ma­kijażu, mi­ni i wy­sokie szpil­ki. Gdy te­go nie ma pew­ność siebie też znika.

Pod war­stwą ma­kijażu uk­ry­wam pier­wsze zmar­szczki, pod blas­kiem szmin­ki spie­rzchnięte us­ta, a uśmiech zak­ry­wa wszys­tkie mo­je prob­le­my... Jed­nak w moich oczach zaw­sze wi­dać smu­tek, który po­zos­tał po stra­cie bar­dzo blis­kiej mi osoby...

Pow­tarzałeś mi, że jes­tem piękna, jed­nak widziałeś tyl­ko urodę zewnętrzną z ma­kijażem na twarzy i szczupłą syl­wetką. Nie zauważyłeś piękna mej duszy, która przez Ciebie te­raz upadła

Udaję, że jest dob­rze. Nałożę ko­lejną war­stwę ma­kijażu, znów każdy uwie­rzy, że po to­bie nie cier­pię. Ale wiesz... tam, w środ­ku bo­li, psychi­ka siadła i łez brakuje.

Nie uj­rzysz moich uczuć, Nie zgad­niesz z twarzy mej wy­razu, Uk­ryłam wszys­tko dob­rze Pod grubą war­stwą makijażu.

To­na ma­kijażu i ta­pety, ale pod spo­dem i tak będziesz zaw­sze Ty.

I na­wet naj­lep­szy ma­kijaż nie za­tuszu­je łez.

Zo­baczysz dru­giego praw­dzi­wie, gdy ściągnie maskę uśmie­chu i ma­kijaż szczęśli­wych oczu.

Twarz człowieka życie w codzien­ny ma­kijaż przyozdabia, lecz tyl­ko ra­dość ser­ca i uśmiech, praw­dzi­wy je­go kun­szt uosabia...

Chciałabym powrócić do czasów, gdy moim je­dynym ma­kijażem był owo­cowy błyszczyk, uśmiech na twarzy był szcze­ry i wie­rzyłam w miłość.

Są dwa rodza­je ma­lowa­nia się (ro­bienia ma­kijażu) - z ko­nie­czności i z przy­jem­ności.