każdy chłopak mi­mo wo­li, kocha wte­dy, gdy całuje. już za chwilę, gdy przestanie, w dziew­czę in­ne się wpatruje

Nie roz­glądaj się, za da­leko szu­kasz, uśmiech może być na wy­ciągnięcie ręki

Miłość wyb­ra­na na świe­czni­ku za­siada, ta niepi­sana blas­kiem świec przemawia.

Kiedy jes­tem szczęśli­wa, słucham mu­zyki na cały re­gula­tor, tracę hamólce i nie kon­tro­luje swoich ruchów... w ta­kim sta­nie nig­dy nie wiado­mo co zrobię.

Miłość jest tyl­ko wstęgą na oczy, Która ow­ija w piękno.

I wi­dok jej oświet­lo­nego ok­na niczym pełnia księżyca na czar­nym niebie. Po­zos­tały wspom­nienia choć czu­je, że jest tak blisko.

Nie po­winien rządzić ten, kto choć raz nie dzielił tor­tu na im­pre­zie urodzi­nowej dla dzieci.

Sa­mot­ność tak jak wiatr może przejść do części codzien­ności. Prob­lem po­jawia się zaw­sze, gdy wieje za bardzo.

Sta­ram się nie myśleć, próbuję za­pom­nieć, roz­wiać wiat­rem smu­tek, i ka­piące łzy

A kiedy po­kochasz wiatr, nie będzie Ci w oczy wiał.

Życie, miłość, ra­dość, młodość- wszys­tko prze­minie z wiat­rem. Chciałabym móc osiodłać wiatr, aby do­gonić szczęście i wszys­tko co zniknęło w oddali.

Bez­sku­tecznie sta­rasz się do­gonić wiatr, spo­koj­nie on kiedyś też ustanie.