Cza­sem to, co wy­daje się na pier­wszy rzut oka nielo­giczne może za­wierać w so­bie głębo­ki sens…to tak jak licze­nie ziare­nek pias­ku w świet­le zachodzące­go słońca…we dwoje…

bez­silność zbiera się w kąci­ku oka

Nieważne skąd wiatr wieje, ważne jak żag­le postawię!

Umysł ludzki za­gadką. Życie niewiadomą. Ser­ce włas­ne ta­jem­nicą najgłębszą, bo nieodgadnioną...

Miłość to stan wyjątko­wy. Ser­ce bi­je na alarm, wszys­tkie zmysły są w po­goto­wiu, następu­je wówczas jed­nak zaćmienie umysłu. A więc uwaga!

Miłość jest kom­bi­nacją podzi­wu, sza­cun­ku i na­miętności. Jeśli żywe jest choć jed­no uczu­cie, nie ma o co ro­bić szu­mu. Jeśli dwa, może to nie jest mis­trzos­two świata, ale blis­ko. Jeśli wszys­tkie trzy, to śmierć jest niepot­rzeb­na - tra­fiłeś do nieba za życia.

Codzien­nie ubiera­my miłość w ty­siące słów, set­ki zdań. A tak nap­rawdę pot­rze­ba tyl­ko jed­ne­go. Na­wet jeżeli jest ba­nal­ne. Miłość po pros­tu jest. Mi­mo słów. Mi­mo łez i tęskno­ty. Uśmie­chu i sple­cionych dłoni. Zaw­sze. To właśnie jest naj­większa ta­jem­ni­ca człowieczeństwa.

Ta­jem­ni­ca szczęścia - wyjść marze­niami z włas­nej głowy i reali­zować je tu i teraz.

Dziec­ko to Skarb naj­większy, skry­wa w so­bie ta­jem­ni­ce uczuć.

Za­kocha­nie, ta­jem­nicą jut­ra drżą za­myślo­ne serca.

Jed­nym słowem możesz pocieszyć tak wiele ludzkich serc.

Miłość, jak la­tar­nia dla statków, z od­da­li swym światłem, pro­wadzi do bez­pie­cznej przys­ta­ni i do ciepła ra­mion ukocha­nej osoby.