Życie jest krótkie i niełat­we...może dla­tego ta­kie piękne... Bo czym byłaby mo­noto­nia i wie­czne trwa­nie duszy w bez­ruchu, wśród nierówno bijących serc...

Cza­sami trze­ba usiąść obok i czyjąś dłoń zam­knąć w swo­jej dłoni, wte­dy na­wet łzy będą sma­kować jak szczęście.

Zaw­sze trze­ba po­dej­mo­wać ry­zyko. Tyl­ko wte­dy uda nam się pojąć, jak wiel­kim cu­dem jest życie [...].

Miłość jest zaw­sze no­wa. I bez względu na to, czy w życiu kocha­my raz, dwa, czy dziesięć ra­zy zaw­sze sta­jemy w ob­liczu nieznanego.

Każdy po­winien mieć ko­goś, z kim mógłby szczerze pomówić, bo choćby człowiek był nie wiado­mo jak dziel­ny, cza­sami czu­je się bar­dzo samotny.

Marzę o cof­nięciu cza­su. Chciałbym wrócić na pew­ne roz­sta­je dróg w swoim życiu, jeszcze raz przeczy­tać uważnie na­pisy na dro­gow­ska­zach i pójść w in­nym kierunku.

Poz­ba­wić człowieka przy­jaciół to tak jak zab­rać dziec­ku za­baw­ki i zos­ta­wić go w pus­tej pias­kowni­cy - jest gdzie chciał być ale nie wie co ze sobą zro­bić , za­bawa nag­le tra­ci sens .

Zdjęcie może zginąć. Może zetrzeć się pisanie. Ale pamięć w sercu, Niech na zawsze pozostanie.

Gdy wiatr na duszy firankach Os­tatnią me­lodię zagra, Os­tatnią łzę krnąbrną osuszy, Ser­ce sa­mot­nie w podróż wyruszy.

być jak krop­le deszczu - całując de­likat­nie czu­bek no­sa, głaszcząc po­liczek - móc zab­rać każdą na­pot­kaną łzę ze sobą

Nie sztuką jest być jedną z wielu kro­pel w oceanie życia. Sztuką jest zos­tać tą kroplą, która spływa po po­liczku wzruszo­nego człowieka..

Za­bierz mnie tam gdzie z mych oczów nie spad­nie żad­na łza