Już wiem, gdzie się za­podziała wios­na! Wszys­cy ro­biliśmy jej zdjęcia i ją zab­ra­liśmy, każdy cząstkę dla siebie... Te­raz wspólnie weźmy ta­kim sa­mym spo­sobem ten deszcz, o!

Jes­teśmy wiat­rem przyszłych dni. Jes­teśmy og­niem słońca. Uwie­rzmy, że jed­nak możemy. Prze­cież możemy. Możemy wszys­tkiego dokonać.

Ma­my twarze. Mi­na na nich za­leżna jest od rodza­ju "wiat­ru" który nam w nią wieje..

Sta­ram się nie myśleć, próbuję za­pom­nieć, roz­wiać wiat­rem smu­tek, i ka­piące łzy.

Ne jest łat­wo, możli­we, że nie będzie, ale Ty łap w żag­le wiatr w od­po­wied­nim momencie.

Słowa mogą ule­cieć, czy­ny mają zbyt wielką wagę, by zab­rał je wiatr.

Z każdym przypływem i odpływem morza rośnie nadzieja na to, że kiedyś ta fa­la por­wie Cię i za­bie­rze do lep­sze­go życia...

Nie pozwól aby ludzie zab­ra­li Ci wszys­tkie kred­ki, a po­zos­ta­wili tyl­ko ołówek.

I co z te­go, że naj­większy i naj­piękniej­szy koszyk na grzy­by za­bie­rzesz, jeśli pełne­go nie będziesz pot­ra­fił unieść, a i tak połowa zeb­ra­nych grzybów będzie niejadalna.

Według dziec­ka naj­większą zbrod­nią, jaką może po­pełnić do­rosły, jest zab­ra­nie zabawki.

Je­dyne cze­go nikt nie może nam zab­rać to wspom­nienia. One zaw­sze będą na­leżeć do nas.

W gruncie rzeczy okazuje się, że pilnowanie pieniędzy jest bardziej kłopotliwe niż ich zdobycie.