Naj­większym skar­bem świata jest oso­ba, która pot­ra­fi pop­ra­wić Ci hu­mor, na­wet jeśli uważasz że nic i nikt nie jest w sta­nie go po­lep­szyć...tyl­ko taką osobę war­to kochać.

Kiedyś przez przy­padek na którymś z zakrętów spot­kam nik­czem­ni­ka zwa­nego `lo­sem` wy­garnę mu wszys­tko jak ty­powa ko­bieta a później ze schy­loną głową od­bur­knę przepraszam.

Kiedy chce ci się płakać, stań na głowie. Zo­baczysz, jak śmie­sznie wte­dy płyną łzy.

Naj­gor­szym więzieniem jest przeszłość. Nie można jej zmienić, wymazać. Można je­dynie stać w miej­scu bądź ruszyć w drogę

Szczęście leży tuż pod Twoimi sto­pami, mu­sisz tyl­ko ruszyć z miejsca...

Kiedy coś ci się nie uda­je, spróbuj zmienić drogę do ce­lu, ale nie re­zyg­nuj z niego.

Ciesz się życiem i wy­korzys­taj swoją szansę z roz­wagą, ona nie przychodzi dru­gi raz...

Nikt nie może cofnąć się w cza­sie i na­pisać no­wego początku, ale każdy może zacząć od dzi­siaj i do­pisać no­we zakończenie.

Życie jest po­myśla­ne spryt­niej od kry­minału: nie poz­wa­la zaj­rzeć na os­tatnią stronę

Lu­bię noc. Cały dzień cze­kam aż za­pad­nie zmrok. Noc to naj­piękniej­sza część do­by. Wspa­niale jest położyć się do łóżka i wy­ruszyć w nową senną podróż...

Na­wet te­go nieświadom po­daro­wał mi naj­piękniej­szy pre­zent ja­ki mogłabym so­bie wy­marzyć - swój bez­cenny uśmiech...

A może mijamy się za szybko o krok, o uśmiech, o uścisk dłoni, i chwil, co moglibyśmy dzielić już nigdy nie uda się dogonić? Kolejny dzień się znowu rozpędzi, by oczy pośpiechem zasłonić. A kiedyś, może będzie za późno na krok, na uśmiech, na uścisk dłoni.