Prawdziwej przyjaźni żadna siła nie zniszczy, żaden czas nie osłabi, lecz w każdym czasie trwa jednakowo silna, ponieważ prawdziwie kocha przyjaciela i choćby nie wiedzieć jak ciężkiej doznała od niego krzywdy, jednak nie przestanie nadal go kochać.

Is­tnieje ta­ka niedo­kończo­na czyn­ność, której sfi­nali­zowa­nie zaw­sze war­to odłożyć na później… to życie.

Je­gomość świt wcześnie wstaje swym zaw­stydze­niem w ok­na zagląda. ...,cichut­ko na pościeli się kładzie, bez­tros­ko ob­naża swo­je pożądli­we cienie. Złotym po­całun­kiem mus­ka twe piersi, kwiaty w do­nicach , ko­niczy­ny różowe lica. Pier­wsze pro­mienie rozdaje, perły na pajęczy­nie liczy.

Kiedy zachodzi Słońce ? spać idzie rozsądek. Gdy wsta­je Księżyc ? rodzą się marzenia.

Ciągle bieg­niesz, po­tykasz się i wsta­jesz, nie masz cza­su na­wet po­roz­ma­wiać z włas­nym sercem!

Ra­no wstaje.. Idę umyć twarz.. Pat­rze na siebie w lustrze.. I widzę całkiem in­na osobę..!

Ser­ce to ma si­la, sil­nik me­go ciala, Im szyb­ciej bi­je tym moc­niej dziala Pa­liwo mo­tywacją, zwy­cies­two mą racją, Dla in­nych at­rak­cją, ja to naz­we swą pasją... Nie wszys­tko wychodzi ale szyb­ko wsta­je, pod­nosze glo­we krzycząc : Ja Sie Nie Pod­da­je !!!...

Ra­nek zbudził mnie zno­wu, szepnął żebym wstawał, że słon­ce za fi­ranką tez już nie spij tak jak ja, uli­ce życiem tętnią, wstaję z bu­zią uśmie­chniętą za­miast smu­cić, znów dos­trze­gam piękno!

Ra­no wsta­jesz,cze­ka praca, później obiad mu­sisz zrobić. Nie masz na­wet jak odpocząć, ciągle myślisz jak zarobić. Dzień za dniem,wciąż tak samo, czas ucieka,nic nie zmienia. Za pieniądzem ciągle gonisz, chy­ba ser­ce masz z kamienia.

Zaw­sze gdy upad­niesz sta­raj się wsta­wać sam. Kiedyś może nie być ni­kogo kto mógłby po­dać ci rękę.

Tak wiele odkłada­my na ko­lej­ne jut­ro jak­by świ­ty miały nam wsta­wać w nieskończoność.

Cza­sami upa­dam, po­tem wsta­je i się ot­rze­puję. Idę da­lej z połama­nym aczkol­wiek da­lej tętniącym życiem sercem.