Naj­gor­sze w po­ran­nym wsta­waniu jest to, że trze­ba spoj­rzeć w lus­tro i za­dać so­bie pytanie: Co dziś chcę osiągnąć?

Po­tykam się i od­ra­zu wstaję, taką wyz­na­je za­sade, nig­dy się nie poddaje.

Spójrz - zachód słońca zaw­sze zauważysz, co in­ne­go wschód, nie często się go wi­duje, zaz­wyczaj śpi­my, kiedy słońce wsta­je znad ho­ryzon­tu... To sa­mo tyczy się życia - po­rażki zauważamy od ra­zu, a kiedy coś sprzy­mie­rza się dla nasze­go dob­ra pot­ra­fimy te­go na­wet nie dostrzec.

Wyz­naczam so­bie no­wy cel: Wsta­wać co ra­no z uśmie­chem na twarzy nie zważając na prze­ciw­ności losu.

Szczęście? Szczęście jest wte­dy, kiedy wsta­jemy ra­no i uświada­miamy so­bie, że Bóg dał nam ko­lej­ny dzień życia.

Szu­mią po­la, szu­mią gaje, to na­tura się budzi, jeszcze sen­na wstaje, Za nim po­ciąga człowieka, skłania do działania, Życie ludzkie bo­wiem składa się nie tyl­ko z narzekania...

Bez­senność nig­dy nie do­pada nad ra­nem, kiedy człowiek mu­si wstawać.

Nauka chodze­nia to ta­ki przyśpie­szo­ny kurs życia. Wszys­tko zaczy­na się od pier­wsze­go kro­ku, a gdy upa­dasz, wsta­jesz i próbu­jesz zno­wu. Dziecin­nie proste.

Słońce wsta­je każde­go dnia i budzi do życia, a Ja nie zaw­sze mam ochotę wstać i żyć.

Miłość jest jak na­sion­ko leśne, z wiat­rem szyb­ko le­ci, ale gdy drze­wem w ser­cu wy­rośnie, to tyl­ko chy­ba ra­zem z ser­cem wyr­wać je można.

Jak po ciem­nej no­cy nas­ta­je świt, jak po zi­mie nas­ta­je wios­na, tak po łzach przychodzi czas na uśmiech.

wiosna wios­na w naszych ser­cach gości ciepłem swym otu­la ramiona bar­wa­mi da­je nam ty­le radości uśmiech zos­ta­wia po domach w naszym od daw­na już gości bo ra­dość po kątach zostawiła i ty­le w nas szczęścia, miłości piękna jest te­raz każda chwila