Wiosen­ne tchnienie Wej­rze­nie pro­mien­nych dni Od­chodzi zima Głodem słonecznym Wiele dni no­cy budzi Nad­chodzi wiosna Nas­tro­je wiosny Olśniewają promiennie Noc głod­na słońca Światło od wieków Dni przy­wołane wiosną Słońce zna drogę

Wios­na to nadzieja kwitnąca, która budzi wszys­tkich z le­tar­gu zi­mowe­go. Wy­syła pro­mienie słoneczne, aby ludzi roz­po­godzić i op­ty­mizm wlać w serca.

Wszys­cy w życiu zderza­my się z ciężkim mu­rem i różny­mi ...w­nościami wyb­redne­go lo­su,jak in­ni sądzą. Ta­ki początek może być nap­rawdę czymś dobrym-darem.

Śmierć przychodzi do nas znienac­ka. Nie py­ta o poz­wo­lenie. Lik­wi­duje po ko­lei każdą naj­bliższą nam osobę. Kar­mi się naszym cier­pieniem jak­by była wie­cznie niena­jedzo­na. Nie zwra­ca uwa­gi na ob­raz naszej udręki, a my ja­ko is­to­ty ludzkie nie ma­my na to wpływu. Os­ta­tecznie i tak prędzej czy później nas dor­wie, a ucie­czka w tym pun­kcie jest zgub­na na­wet jeśli wy­daje ci się, że jes­teś nieśmier­telna. Przed nią nikt nie uciek­nie.

Smu­tek często za­lewa ser­ce, od­bi­ja się w źre­nicach i wypływa spojówkami...

Życie jest usłane różami, gdy nie są cięte na nas.

Są ludzie dla których war­to żyć, po­siadając życie które war­to dla nich poświęcić.

Jeszcze śpi przyjść nie może le­niwie ot­wiera oczy de­likat­nie słon­kiem błyśnie pąki wiat­rem gładzi ko­lora­mi wa­bi Nas Ach Ty Wios­no chodź Tu do Nas Już Czas ...

Wstał no­wy dzień su­mien­nie na­kazał mi obudzić się i ot­worzyć się na świat, nie za­mykać się na ludzi, cho­ciaż ran jest wiele tak. W moim ser­cu iskra jest..

Obojętność i chłód by­wają za­raźli­we. Człowieko­wi wys­ta­wione­mu zbyt długo na ich działanie wszys­tko styg­nie i obojętnieje.

Kiedy jes­teśmy smut­ni, nasz uśmiech wyk­rzy­wiony jest w drugą stronę... I po­myśleć, że wys­tar­czy jed­no ciepłe spoj­rze­nie, aby to zmienić..

Nie mar­nuj chwil szczęścia,gdyż za­raz może do­paść cię smutek