Życie jest krótkie i niełat­we...może dla­tego ta­kie piękne... Bo czym byłaby mo­noto­nia i wie­czne trwa­nie duszy w bez­ruchu, wśród nierówno bijących serc...

Marze­nia są jak mo­tyle. Uwiel­biają uciekać, gdy je go­nimy. Tyl­ko, że jeśli przys­ta­niemy, one i tak od­lecą, by da­lej podzi­wiać świat. A tak przy­naj­mniej ma­my wrażenie, że zbliżamy się do nich cho­ciażby na milimetr.

To codzien­ne cier­pienie, te wa­dy czy­nią nas bar­dziej ludźmi.

Jest ci źle? Nie po­wiem ci: hej, uśmie­chnij się, daj spokój, nie war­to płakać. Płacz ile chcesz, po­myśl tyl­ko, czy warto.

Świat bez kobiety byłby jak ogród bez kwiatów.

To nie złość, wbrew re­gule piękności szkodzi, ale to, co ową piękność do złości przywodzi.

Szlachetnym człowiekiem jest nie tylko ten, który nie krzywdzi, ale i ten, który mogąc krzywdzić, nie czyni tego.

Nie trze­ba się spec­jalnie zas­ta­nawiać, aby czy­nić - dobro.

Nie zbro­ja czy­ni ry­cerza, lecz wa­leczność serca.

Ciepłe ser­ce wzbo­gaco­ne ot­wartością rąk czy­ni ze zwykłych sy­tuac­ji, wy­darze­nia do których cu­dow­nie jest wra­cać we wspomnieniach...

Któż się pow­strzy­ma, kto ser­ca nie ma do miłości, a w nim od­wagę by o niej powiedzieć.

Co czy­ni z nas człowieka? Wy­bory? Nie. Lecz czy­ny jak zaczy­na i kończy . Pat­rz ser­cem nie dumą zos­taw to co było ...