Skro­piona wo­nią li­lii i róży ob­sy­pana gwiez­dnym pyłem w źre­nicach błysk na­miętności spokój me­go ser­ca burzy...

Kiedy gu­bię rytm kroków ser­ca, co przyspiesza Gdy nie znam kierun­ku dni w cieniu rozproszonych Przychodzi nag­le chwi­la jas­ności, co ser­ce wzrusza I sta­je się od­po­wie­dzią dla py­tań niepostawionych

Krop­le deszczu zmyją mo­je łzy, wiatr osuszy moją twarz, w oczach od­bi­je się słońce, ko­lor liści na­syci głębię ich koloru, i uśmie­chnę się wszys­tki­mi ko­lora­mi tęczy, a ma­lino­wo-ko­ralo­we us­ta nie poz­nają już smutku....

Życie to płacz, płacz to łzy, łzy to krop­le, krop­le to deszcz... A w płaczu jak w deszczu, kiedyś w końcu wyj­rzy słońce...

Na­wet w cza­sie ulew­ne­go deszczu nie mogłą um­knąć je­go uwadze naj­mniej­sza łza le­niwie spływająca po jej policzku zaw­sze wte­dy pow­tarzał,że to wszys­tko nic że choćby wszys­tko szło nie tak,pod prąd to ważne by w duszy zacho­wać błękit nieba i pro­mień słońca na twarzy

Lu­bię za­pach deszczu, wi­dok wiat­ru i do­tyk słońca. Lu­bię wszys­tko, co nie jest do końca realne.

Choć wiatr cza­sem wieje nam w oczy. To być może w tej sa­mej chwi­li od­ga­nia z nieba ciem­ne chmury.

Przy­tulasz mnie pod­muchem wiat­ru, całujesz pro­mieniem słońca. Do niebios uno­sisz czułym dotykiem...

Cza­sem kluczem do twe­go wnętrza me­lodia niez­na­na, ale w ryt­mie twe­go serca.

Jeśli chcesz kochać, kochaj ser­cem a nie do­tykiem ...

Miłość jest jak cień człowieka - uciekasz, to cię goni, a kiedy ją gonisz - ucieka. Jak cień

Idąc za głosem ser­ca , nie od­chodź za da­leko od siebie. Bo gdy nas­ta­nie cisza, war­to znać drogę powrotną.