Ze­gar wciąż wodzi wskazówką wokół środ­ka, dając ci złudze­nie, że godzi­na, która minęła, powróci.

jak w oku mgnienia, wszys­tko się zmienia, sposób myśle­nia, skrom­ne prag­nienia, sta­re złudze­nia, no­we znacze­nia, brak zro­zumienia, ze­ro wrażenia, in­ne marzenia...

Nadzieja jest pot­rze­ba w naszym życiu i nie ma w niej nic złego. Gorzej gdy się my­li nadzieję ze złudze­niami. Wte­dy jest niefajnie.

Pat­rz oczy­ma duszy Żeby dos­trzec is­tne piękno, mu­sisz stać się niewi­domym. Bez te­go na­wet na zielo­nym nie przej­dziesz dob­rze przez pa­sy życia.

Pod po­wieka­mi złudzeń, zam­knięte oczy miłości.

Życie jest jak podróż przez pus­ty­nie, a miłość to oaza. Często, gdy długo jej nie spo­tyka­my widzi­my fa­tamor­ganę, a cza­sem (z cza­sem), gdy znaj­dziemy tą oazę myśli­my, że to złudzenie.

Cza­sem trze­ba przej­rzeć na oczy i ot­rząsnąć się ze złudzeń, żeby zacząć całkiem no­wy etap w życiu.

Życie, pot­ra­fi być jak niszczar­ka, która tnąc wszys­tko co piękne w drob­ne be­zużyteczne ka­wałki, nie po­zos­ta­wia na­wet cienia złudzenia.

Złudze­nie par­tner ideal­ny w szczęściu i nieszczęściu.

Wyczyścić myśli i wyrzu­cić złudze­nia – cza­sem to zbyt mało, by poz­być się bałaga­nu w głowie.

Rzeczy­wis­tość spa­da na nas jak deszcz, zmy­wając złudze­nia i tworząc kałuże, w których wielu z nas się topi.

Dzień poz­wa­la na by­cie twar­dym, a przy­naj­mniej da­je zacho­wać pozory. W no­cy wszys­tko ma się inaczej, ona nie da­je złudzeń.