Ten czy­ni niewyob­rażal­ne piękno, kto ma światło w ser­cu. Wdzięczność i ser­deczność pot­ra­fią jaśnieć jak słońce.

Niekiedy głos liczy się bar­dziej niż sa­me słowa.

Każdy dzień niesie no­wy los, roz­poczy­na no­we życie, kończy pewną historie. Poz­wa­la na doz­na­nie ko­lej­ne­go szczęścia, spra­wia i nam ból, ale wy­raża zgodę na od­kry­wanie cze­goś no­wego, na no­we doświadczenia. Przy­nosi miłość. Da­je przyjaźnie. Za­myka przed czymś drzwi,by ot­worzyć kolejne. poz­wa­la się cieszyć,uśmiechać.

A kiedy kiedyś na­dej­dzie ten dzień, gdy oczy ot­worzysz wiedząc, że to sen, gdzie liczy się tyl­ko miłość a nie tlen zro­zumiesz, że życie to iluz­ji cień...

Oto jest mi­lość. Dwo­je ludzi spo­tyka się przy­pad­kiem, a oka­zuje się, że cze­kali na siebie całe życie.

Miłość to skarb które­go kluczem jest za­giniona ma­pa uk­ry­ta w naszym ser­cu ...

Kluczem do bu­dowa­nia re­lac­ji jest szcze­rość i zaufanie. Mam nadzieję, że kiedyś nauczę się te­go klucza używać.

Cza­sem, to my sa­mi wyrzu­camy klucz od bram nasze­go szczęścia, a już za chwilę chce­my się do nich włamać

Pros­ty słowo klucz: Przy-ja-ciele. A in­ter­pre­tac­ji może być tak wiele..

Cza­sem kluczem do twe­go wnętrza me­lodia niez­na­na, ale w ryt­mie twe­go serca.

Mówię... bez wa­hania wejdź do ser­ca mego. Pu­kasz do drzwi je­go... nieśmiało. Ale niepotrzeb... Dzi­wisz się, że one lek­ko uchylone. Ty kluczem od­wie­cznym jego.

Każdy człowiek poszu­kuje klucza do po­koju naz­wa­nego "Szczęście".