Któż się pow­strzy­ma, kto ser­ca nie ma do miłości, a w nim od­wagę by o niej powiedzieć.

Po­daruj ko­biecie bu­kiet róż, a po cza­sie za­pom­ni o podarunku. Muśnij jej po­liczek dłonią, a po la­tach będzie wspo­minać ten gest.

Miłość tak łat­wo nie znika, jak światło po pstryk­nięciu wyłącznika...

Jak po­wie­dział pe­wien per­ski mędrzec, miłość jest cho­robą, z której nikt nie prag­nie się wy­leczyć. Ten ko­go dot­knęła, nie chce wrócić do zdro­wia, kto cier­pi z jej po­wodu, nie szu­ka lekarza.

Kiedy życie pod­su­wa Ci cyt­rynę, po­wiedz: „O, tak, lu­bię cyt­ry­ny. Masz więcej?”.

Każdy ra­nek da­je szansę na to, by wie­czo­rem móc po­wie­dzieć: to był szczęśli­wy dzień.

„Budząc się rano, pomyśl jaki to wspaniały skarb żyć, oddychać i móc się radować”…...

Po­wie­dział mi - rzekł Mie­szek - przysłowie niedźwiedzie: Że praw­dzi­wych przy­jaciół poz­na­jemy w biedzie.

Nie mów ko­biecie, że jest piękna; po­wiedz jej, że nie ma ta­kiej dru­giej jak ona, a ot­worzą się przed tobą wszys­tkie drzwi.

To niesp­rawiedliwe że ra­dość wczo­raj­sze­go dnia tak szyb­ko prze­mija a smu­tek pot­ra­fi dręczyć latami.

Dziec­ko może nau­czyć do­rosłych trzech rzeczy: cie­szyć się bez po­wodu, być ciągle czymś zajętym i do­magać się - ze wszys­tkich sił - te­go, cze­go pragnie.

Dziec­ko to nie Lal­ka, którą w każdej chwi­li można wyłączyć i od­sta­wić do kąta.