"Wys­tar­czy tak mało, niedos­trze­gal­ny po­wiew wiat­ru, by spra­wy lek­ko się prze­sunęły i to, za co jeszcze przed chwilą człowiek gotów był od­dać życie, nag­le uka­zuje się ja­ko poz­ba­wiony treści bezsens."

Wielu z nas nie prze­pada za wiat­rem, a prze­cież to on roz­wiewa chmu­ry, kiedy grubą war­stwą przyk­ry­wają słońce. Wiatr jest nadzieją.

Chwi­le w krop­le wo­dy ub­ra­ne, słowa niesione przez wiatr. Uśmie­chy do chmur kiero­wane, ta­jem­nicą prze­siąknięte miej­sca, uczu­cia uk­ry­te w tros­kli­wym spoj­rze­niu. To wszys­tko na­leży do nas, z naszej pa­mięci nie wy­maże te­go nikt. Prócz nas samych.

W chwi­li, gdy poczu­jesz w ser­cu miłość i doświad­czysz jej głębi, od­kry­jesz, że dla ciebie świat nie jest już ta­ki sam, ja­ki był do tej pory.

Nig­dy nie spo­tyka­my ni­kogo przypadkiem. Każde słowo, spoj­rze­nie, pod­much wiat­ru - skry­wające ta­jem­nicę istnienia. Ser­ce nig­dy nie jest tyl­ko jedno.

Noc jest in­na, os­nu­ta ta­jem­nicą, prze­pełniona ma­gią i skry­wająca piękno. Roz­poczy­na sza­lony bieg myśli, wzma­ga tęsknotę, często prze­raża, a mi­mo to wciąż zachwyca.

Męczeństwo ser­ca czy­ni je god­nym ra­ju. Pod je­go tchnieniem ot­wiera się dusza, na­sycając ściśle strzeżoną tajemnicą.

Ciem­na stro­na księżyca także może być piękna.Wie­dzie do niej ale­ja gwiazd ludzkich serc ok­ry­tych ta­jem­nicą przejścia na drugą stronę

Umysł ludzki za­gadką. Życie niewiadomą. Ser­ce włas­ne ta­jem­nicą najgłębszą, bo nieodgadnioną...

Ta­jem­ni­ca szczęścia - wyjść marze­niami z włas­nej głowy i reali­zować je tu i teraz.

Dziec­ko to Skarb naj­większy, skry­wa w so­bie ta­jem­ni­ce uczuć.

Kołysał nas zachodni wiatr, Brzeg gdzieś za rufą został. I nagle ktoś jak papier zbladł: Sztorm idzie, panie bosman!