Za­pomi­namy, że życie jest kruche, de­likat­ne, że nie trwa wie­cznie. Zacho­wuje­my się wszys­cy, jak byśmy by­li nieśmiertelni.

Życie by­wa jak suchar, nie dość, że zęby możesz so­bie połamać, to jeszcze bez smaku.

jed­na spa­dająca krop­la zakłóca niezmąconą ciszę je­den spa­dający płatek zmienia krajobraz jed­no zda­nie wy­powie­dziane w nieod­po­wied­niej chwi­li zmienia całe życie słowa są niczym rozpędzo­ny po­ciąg, nieraz wy­padający z torów gdy se­mafor w porę nie zmieni trasy

Czas nie oszczędzi łąkom naszym zieleni za sreb­rników garść zdraj­ca szron zet­nie w nas kwitnące ogrody zim­ne światło gwiazd nie og­rze­je nam dłoni gdy nas­taną dla duszy ok­radzione ze szczęścia ok­ruchów dni słoty

Koniec tygodnia,słoneczko wciąż lśni, znów zaczynamy wolne dni. Jesień uroki swe rozsiewa, w pożółkłych liściach opadłych z drzewa, które szeleszczą pod nogami, gdy spacerujemy leśnymi ścieżkami...

Życie to wiel­ka res­taurac­ja ot­warta przez całą dobę. Ni­by ma bo­gate me­nu ale i tak połowa z tych rzeczy aku­rat się skończy, gdy będziesz chciał je zamówić. Kel­nerką w przykrótkiej spódniczce jest Przez­nacze­nie. Ty de­cydu­jesz, co chcesz zjeść, ale to od niej za­leży w ja­kim cza­sie i sta­nie ot­rzy­masz zamówiony po­siłek.

Spokój jest naj­piękniej­szą porą roku.

świat zmienia się każde­go dnia raz jest le­piej, raz gorzej ale po­myśl - życie masz tyl­ko jed­no jest piękne, choć cza­sem da­je w kość wsłuchaj się w śpiew ptaków wiosną w pa­dający, ulew­ny deszcz w szum drzew pod­czas wiat­ru w szmer opadłych liści je­sienią

Gdy nad­chodzi burza i niebo jest zasłonięte ciem­ny­mi chmu­rami, nie od­wra­caj wzro­ku. Bo właśnie wte­dy zo­baczysz praw­dzi­we ob­licze rzeczy, które do tej po­ry były za­kurzo­ne, a te­raz na­bierają pełne­go swo­jego koloru.

Ludzie się zmieniają tak jak zmieniają się po­ry roku.

W chwi­li, gdy poczu­jesz w ser­cu miłość i doświad­czysz jej głębi, od­kry­jesz, że dla ciebie świat nie jest już ta­ki sam, ja­ki był do tej pory.

Noc to po­ra praw­dzi­wości, w której każdy człowiek na­reszcie sta­je się sobą.