Gdy słońce w let­nie gorące dni Położy się i za ho­ryzon­tem słod­ko śni Po­zos­ta­wia og­rzaną wcześniej ziemie No i również kwiaty, trawę i kamienie

Ko­lej­ny ro­mans z porą ro­ku, nad­chodzącą w blas­ku złotych liści, z włosa­mi pachnący­mi deszczem, otu­lona chłod­nym wiatrem.

Ach te do­rosłe, ludzkie ser­ca niepa­miętające młodzieńczej wiary w wiosnę je­sienną porą ...

je­sień, to naj­lep­sza po­ra ro­ku dla nies­pełnionych miłości. to tak jak­by cały świat płakał deszczem ra­zem z tobą.

Noc to naj­lep­sza po­ra na wszys­tko. To właśnie wte­dy budzą się nasze naj­większe prag­nienia. Wyz­wa­lają i potęgują naj­skryt­sze tęskno­ty. Wie­czo­rami naj­le­piej się roz­ma­wia,snuje plany...

Szczęście na małej łódeczce po oceanie życia pływa.Tar­gają nią sztor­my i wiatr do góry dnem przewraca. Lecz przy dob­rych wiat­rach do brze­gu dopływa i wte­dy tyl­ko od nas za­leży czy je w porę zo­baczy­my i przygarniemy

Wielu z nas nie prze­pada za wiat­rem, a prze­cież to on roz­wiewa chmu­ry, kiedy grubą war­stwą przyk­ry­wają słońce. Wiatr jest nadzieją.

Wier­ność pot­knęła się o kłam­stwo. Od tam­tej po­ry, ra­zem z zaufa­niem, uty­ka na jedną nogę...

Cza­sami dziur­ka od klucza opo­wiada ta­kie his­to­rie, o ja­kich ok­no nie śniło.

Tylko jeden klucz pasuje do jednego serca... trzeba tylko dobrze poszukać

Uczu­cia po części są jak po­ry ro­ku, budzą do życia, grzeją ser­ce, złocą myśli i mrożą krew w żyłach..

Po­ry ro­ku mają w zwycza­ju od­wie­dzać siebie nawzajem.