Jest je­den wy­raz który, nieraz mówi wszys­tko. Wy­raz twarzy.

Pocieszając przyjaciela nie mów nic, bo słowami i tak nic nie zdziałasz. Dziel z nim smutek w ciszy. Swoją obecnością wyrażasz wszystko co chciałbyś mu powiedzieć.

Pil­nie stu­diuj życie. Nie ma egza­minów wstępnych i szans na egza­min pop­rawko­wy, a ses­ja nig­dy się nie kończy i ni­kogo nie ob­chodzi, że opuściłeś wykłady o uczuciach.

Uśmiech to nie tyl­ko wy­raz twarzy, to także stan ducha.

O ileż bo­gat­szy byłby biedak, gdy­by wiatr wiejący w je­go oczy osuszał jed­nocześnie łzy.

Są dni, w których uśmiech nie schodzi mi z twarzy. Ale są również dni, gdy smu­tek otacza mnie swoim sza­lem rozpaczy...

W młodzieńczej twarzy lu­bię to właśnie, że zag­raża jej sta­rość, a w uśmie­chu - że jed­no słowo może go prze­mienić w łzy.

Jeśli dasz ludziom trochę miłości, będziesz mógł ot­rzy­mać od in­nych trochę miłości dla siebie.

Niekiedy nasza twarz opo­wiada o nas więcej niż wiemy my sami.

Nau­czyłam się nakładać na us­ta uśmiech jak po­madkę, różne ko­lory na różne okazje..

Tak często wy­muszam uśmiech, że pra­wie nie zni­ka mi z twarzy.

Klejnotem jest piękno duszy. To co człowiek w sobie posiada. Tym,czym inną osobę wzruszy. Piękno zewnętrzne szybko mija. Lecz piękna dusza nie przemija.