Wśród posągów z obłoków widzę pa­mięć, którą prze­mil­czał czas. Ra­my por­tretów ze wspom­nień tak jak w nieba głębi, w mych źre­nicach ut­rwa­lone. Ko­lum­ny ra­ju układają się w pos­ta­ci cień, której dusza sze­leszcząca od niebies­kich is­kier, od

To, co w oku łza, przez którą wi­dać świat, jest często kroplą nieba doj­rzałą przy­pom­nieniem daw­nych lat.

Nie ocze­kuję miłości ro­man­tycznej jak w po­wieściach Ja­ne Aus­ten. Nie chcę też gwiaz­dki z nieba, ani dro­gich pre­zentów. Chcę je­dynie by zna­lazł się wyjątko­wy ktoś, kto będzie biegał ze mną po łące i z okaz­ji po­nie­działku po­daru­je mi bu­kiet fiołków.

Im bliżej nieba...tym trud­niej za­puścić korzenie.

Kiedy czy­nimy źle nasz Anioł tra­ci pióra ze swych skrzy­deł. Nie do­puśćmy do te­go, aby były zbyt rzad­kie i nie mogły nas obo­je udźwignąć do Nieba..

To praw­da – łat­wiej nam schodzić w dół jed­nak dro­ga do Nieba pnie się w górę.

Wiesz, uwiel­biam wspo­minać każdy wieczór, który spędziłam na mo­zol­nym od­kry­waniu no­wego frag­mentu nieba wierząc w to, że znajdę ten je­dyny, który na­leżeć będzie do nas...

Gdy słońce w twoim życiu zgasło, wówczas szukaj gwiazdy, którą Bóg specjalnie dla ciebie zapalił

Chcę od­szu­kać stra­cony czas Dos­ko­nałość z nadziei utkaną Chcę zna­leźć drogę do gwiazd W blas­ku księżyca skąpaną

Mężczyz­na ocza­rowa­ny ko­bietą jest nieob­liczal­ny zaczy­na wie­rzyć w możli­wość wyp­ra­wy po gwiaz­dkę z nieba dla niej, a gdy­by z niej wra­cał stwier­dziłby, że to łat­wiej­sze niż zakupy.

Choć wiatr cza­sem wieje nam w oczy. To być może w tej sa­mej chwi­li od­ga­nia z nieba ciem­ne chmury.

Na­wet w cza­sie ulew­ne­go deszczu nie mogłą um­knąć je­go uwadze naj­mniej­sza łza le­niwie spływająca po jej policzku zaw­sze wte­dy pow­tarzał,że to wszys­tko nic że choćby wszys­tko szło nie tak,pod prąd to ważne by w duszy zacho­wać błękit nieba i pro­mień słońca na twarzy