Bo po­dob­no po każdym spoj­rze­niu w niebo, po­zos­ta­je nam od­ro­bina błęki­tu w oczach...

Błękit nieba, słońca blask, op­ty­mis­tycznym ko­cem naszych myśli.

Gdy w duszy człowieka od­naj­dziesz wasz wspólny błękit…niebo was pobłogosławi ko­lora­mi tęczy.

Pat­rz oczy­ma duszy Żeby dos­trzec is­tne piękno, mu­sisz stać się niewi­domym. Bez te­go na­wet na zielo­nym nie przej­dziesz dob­rze przez pa­sy życia.

Do­pat­rując się ciągle w ludzkich oczach drzazg, nig­dy nie dos­trzeżesz piękna ich błękitu.

Czer­wienią jabłoń się mieni W os­tatnich słońca promykach Śpie­szy się czas do jesieni La­to nam szyb­ko umyka

Chwi­le szczęścia wiszą niczym jabłka na jabłoni, mu­sisz tyl­ko nau­czyć się po­ruszać po drze­wie życia żeby je dosięgnąć.

Trochę słońca wys­tar­czyło, aby cała ener­gia wyszła na zewnątrz. Coś cu­dow­ne­go na świecie się stało, wszys­tko do życia się budzić zaczy­na. Ale czy tyl­ko w przy­rodzie zaczy­na być co­raz piękniej ?

Gdy żyjesz nie bądź jak chmu­ra po­ganiana wiat­rem przez­nacze­nia, ale pta­kiem, który la­ta według włas­nej wo­li chodź mu­si się mie­rzyć z wiatrem.

Wiatr to od­dech przyrody.

W ob­co­waniu z przy­rodą jest coś piękne­go i niesa­mowi­tego. W jej obec­ności za­pomi­nasz o wszys­tkich prob­le­mach, cie­szysz się tym co widzisz wokół siebie, na­pawasz swo­je oczy pięknym wi­dokiem i wyczu­lasz się na piękno stworzo­nego świata.

ob­raz wscho­du słońca pro­mieniami two­jego uśmie­chu... błekit nieba głębi Twoich oczu... do­tyk po­ran­nej ro­sy Twoich dłoni... za­pach rosnącej tra­wy przy­rody Twoich włosów... ;*