Każdy no­wy dzień dob­rze zacząć z pustą kar­tką w ręku, a nie z po­tar­ga­nymi ka­wałka­mi dnia wczo­raj­sze­go w kieszeni.

Gdy uj­rzała pro­mienie słońca wkra­dające się do jej pokoju, ot­worzyła ok­no i moc­no za­ciągnęła się powietrzem... upa­jała się za­pachem budzącej się z zi­mowe­go snu przyrody. Znów miała pełno chęci do życia.

Sza­nuj przy­rodę i o nią dbaj a ona w za­mian to­bie się odwdzięczy

Kiedyś prze­cież zaw­sze nad­chodzi ko­niec...Każdy z nas kiedyś z te­go por­ta­lu znik­nie, tak po pros­tu za­pom­ni. Po­zos­taną tyl­ko nieliczni. Może kiedyś ktoś jeszcze wspom­ni np. o:

A może mijamy się za szybko o krok, o uśmiech, o uścisk dłoni, i chwil, co moglibyśmy dzielić już nigdy nie uda się dogonić? Kolejny dzień się znowu rozpędzi, by oczy pośpiechem zasłonić. A kiedyś, może będzie za późno na krok, na uśmiech, na uścisk dłoni.

Życie jest jak Niebies­ka Pa­ni... piękne, urocze... a za­razem bru­tal­ne i stanowcze.

Nie można uciec od przeszłości. Raz doświad­czo­na sa­mot­ność po­zos­ta­nie w ser­cu na zaw­sze. Nie jest jak an­gi­na, która przej­dzie po po­daniu le­kar­stwa. Na sa­mot­ność nie ma le­ku. I na­wet gdy otoczysz się paczką wspa­niałych zna­jomych

Nie wstydź się swoich uczuć. Kiedyś może przyjść mo­ment kiedy stra­cisz je wszys­tkie i zapłaczesz nad tym że nie oka­załeś ich swoim blis­kim gdy było to możliwe.

Dziś wiem, że mam w so­bie niezłomną siłę i he­roi­czną od­wagę, bo trze­ba być bar­dzo sil­nym by przeżyć zabójczy cios w ser­ce oraz nieby­wale dziel­nym by móc spoj­rzeć „zabójcy” pros­to w oczy i uda­wać, że nic się nie stało.

Piękne miejsce na zimowy spacerek ! ale to już chyba w następnym roku :)

Miej od­wagę uwie­rzyć w siebie i działać... Wstań i walcz! Twój wróg tyl­ko cze­ka na to żebyś się pod­dał... Nie daj mu tej satysfakcji!

Gdzieś na końcu świata, mi­jają dni miesiące la­ta i nikt so­bie spra­wy nie zda­je, kiedy wspom­nieniem człowiek się staje....