Są dni ta­kie, w które ot­warcie oczu jest ak­tem odwagi.

Uśmiech by­wa ak­tem męstwa, smu­tek to słabość i pos­ta­wa zbyt wy­god­na. Być ra­dos­nym i dob­rym, kiedy świat jest smut­ny i zły, to do­piero odwaga.

Życie to dra­bina. Szczeb­le od­dziela og­romna od­ległość. Prag­niemy wejść na sam szczyt, ale wys­tar­czy je­den błąd i z niej spa­damy. Upa­dek tak strasznie boli

Jest ty­le ścieżek, który­mi możemy wędrować. Jest ty­le drzew, pod który­mi możemy odpoczywać. Jest ty­le serc, które możemy poznać.

Cza­sem uda­jemy, że jes­teśmy sil­ni, że da­jemy so­bie radę, a wewnątrz ogień roz­paczy tra­wi nasze złama­ne serca...

Ser­ce przez lat wiele wędruje Miej­sca swo­jego poszukuje Wi­ta się z jed­ny­mi i drugimi I tak podąża dro­gami różnymi Nie zaw­sze dobrymi

Wędru­je tam, gdzie rzesze dos­tać się chciały, a bra­my ot­warły się tyl­ko nielicznym.

Błędy po­pełnia każdy , kto wędru­je ścieżką życia.

Wie­czo­rami wędro­wał ciem­ny­mi ale­jami i roz­ma­wiał z gwiaz­da­mi. Człowiek obar­czo­ny wielo­ma niepo­koja­mi, bo­les­ny­mi wspom­nieniami, nies­pełniony­mi marzeniami... Choć z trud­nością zmie­rzał się z przeszko­dami z cza­sem osiągnął swój cel, wy­pełniając swe życie wyższy­mi uczu­ciami i ob­da­rowując in­nych szcze­rymi, pełny­mi praw­dzi­wiej miłości i czułości uśmiechami...

Kiedy nos­talgia żyje ob­ra­zem, a tęskno­ta upi­ja się łza­mi – wędru­je dusza pe­gazem, wskazówka­mi kręcąc czas do tyłu

Przez­nacze­nie,zaw­sze pół kro­ku przed nami wędru­je nies­trudze­nie, aż do li­nii me­ty.Nie ogląda się za siebie i nig­dy nie zdradzi.

Całe życie wędru­jemy po dro­gach i bez­drożach świata w poszu­kiwa­niu tej jed­nej właści­wej ścieżki.