Kochać i być kochanym to tak, jakby z obu stron grzało nas słońce.

Bliz­ny zaw­sze będą nam przy­pomi­nać, że było coś, o co war­to było walczyć.

Chy­ba naj­większym pa­radok­sem życia jest fakt, że jed­ni pot­ra­fią je so­bie odeb­rać w kil­ka se­kund a in­ni wal­czą o każdą minutę.

W życiu bo­wiem is­tnieją rzeczy, o które war­to wal­czyć do sa­mego końca.

Upa­dek gwiaz­dy bo­li naj­bar­dziej tych, którzy wyb­ra­li ją so­bie na dro­gow­skaz.

Umiejętność pod­nosze­nia się z upadków to połowa suk­ce­su zwa­nego szczęściem.

Tyl­ko ten, kto leży, nie poczu­je upad­ku, ale i nie pójdzie dalej.

Naj­bo­leśniej­sze i naj­cięższe upad­ki to te nies­pełnione prag­nienia nasączo­ne wiarą i nadzieją, roz­sy­pujące się w drob­ny mak…

Niektóre his­to­rie muszą się powtórzyć - są zbyt piękne, aby po­zos­tać wspomnieniami

Gdy się kocha tak naj­mocniej to nic nie przeszkodzi tej miłości. Cho­ciaż ty­le jest przeszkód, ty­le nie wy­jaśnionych spraw, ty­le ki­lometrów ,które dzielą tę miłość na pół.

Miłość jest porówny­wal­na do wul­ka­nu. Na początku gorąca i ener­giczna, a ro­bi się co­raz chłod­niej­sza w końcu za­mienia się w skałę mag­mową, taką resztkę miłości

Pier­wsza miłość jest tak piękna i wiel­ka, że za­pamiętu­jemy ją na całe życie.