Do­piero umierając uświada­miamy so­bie, jak wiele tra­cimy, jak wiele mog­li­byśmy jeszcze przeżyć,jak postąpić, i wte­dy do­pada nas nos­talgia, przek­li­namy sa­mi siebie, gdyż jeszcze niedaw­no sa­mi tej śmier­ci pragnęliśmy. Kiedy... życie przepływa nam między pal­ca­mi,przes­ta­jemy roz­da­wać kar­ty, kiedy tra­cimy kon­trolę i już nie jes­teśmy pa­nami włas­ne­go istnienia.

Je­gomość świt wcześnie wstaje swym zaw­stydze­niem w ok­na zagląda. ...,cichut­ko na pościeli się kładzie, bez­tros­ko ob­naża swo­je pożądli­we cienie. Złotym po­całun­kiem mus­ka twe piersi, kwiaty w do­nicach , ko­niczy­ny różowe lica. Pier­wsze pro­mienie rozdaje

Choćbyś cofnął czas to i tak nic nie zmienisz, bo to los roz­da­je kar­ty, a od Ciebie za­leży jak je so­bie poukładasz...

Na ro­gu roz­da­wali piękne do­rod­ne czer­wo­ne ser­ca, gdy tam przyszłam zos­tały już tyl­ko te połamane.

Książka to rzecz niesamowita. Im jest lep­sza, tym bar­dziej burzy nam porządek dnia, ma­my wyrzu­ty, kiedy jes­teśmy zmusze­ni ją odłożyć. Snu­je swoją his­to­rię w ta­ki sposób, że niemożli­we sta­je się, aby świat przed­sta­wiony przez książkę, nie mógł is­tnieć naprawdę. Książka wyg­ry­wa kon­ku­ren­cję z fil­mem, nikt tak bo­wiem nie pot­ra­fi mówić o uczu­ciach, a co więcej, o myślach, jak książka.

Mając miłość w so­bie i obok siebie możesz roz­da­wać ją innym.

Życie jest jak po­ker - roz­da­je nam kar­ty ale to od nas za­leży jak ni­mi zagramy.

Życie to ta­ki dziadek z brodą który roz­da­je fan­ty według włas­ne­go uznania.

Kiedy Bóg roz­da­wał at­rakcyj­ność fi­zyczną ona stała w ko­lej­ce po poczu­cie hu­moru, wrażli­we ser­ce i lek­kie myśli.

Ra­dość ser­ca - uśmiech rozdaje. Ten fałszy­wy - zaz­wyczaj ser­ce kraje.

Pa­miętaj, to los roz­da­je kar­ty a od Ciebie je­dynie za­leżny jak ni­mi zagrasz.

Wiel­ki jest człowiek gdy ubo­gim ser­cem roz­da­je ok­ruchy miłości żebrzącym.